در زمان حاضر در حین خوندن گرامر انگلیسی، دو نکته جالب در ذهنم شکل گرفت. اولی، زمان حال جامع present perfect است. این زمان در فارسی خیلی کم استفاده می‌شه، اما در انگلیسی خیلی کاربرد داره و برای خیلی از موقعیت‌ها میشه از اون استفاده کرد. پس باید زیاد تمرین کنم تا خوب یاد بگیرم و بتونم استفاده کنم. دومی، کلمه‌ی would است. کلمه would علاوه بر کاربرد برای درخواست مؤدبانه، برای نشان دادن تمایل یا عادت‌های گذشته هم استفاده می‌شه. وقتی ما would را قبل از یک فعل میزاریم، دیگه نیازی نیست به زمانِ خودِ فعل فکر کنیم و اون فعل رو ساده به‌کار میبریم و منظورمون رو میرسونیم بدون اینکه درگیر پیچیدگی‌های زمان فعل بشیم. به نظرم این خیلی جالبه که با یک کلمه‌ی کوچیک، هم، زمان رو مشخص میکنیم و هم، راحت‌تر جمله میسازیم. پس از کندو کاوهایی که تو زبان داشتم، آهنگ ترکی ساری گلین رو گذاشتم و به امید اینکه با تمرین بتونم کمی حرکت سیندیرما رو نرم‌تر و با تسلط بزنم... کمی بهتر شد، ولی هنوز کار داره و چون تو اتصال بین حرکات مقدماتی یک و دو هست کار رو مشکل کرده. رقص ترکی بسیار انرژی میگیره و ساده نیست. این هفته احتمالا حرکات مقدماتی سه رو یا بگیرم که بیچاره‌ام، کلا رقص پا هست. از کشفیات زبانم گفتم، بگم که دیشب هم تا نصف شب بیدار بودم و کدنویسی پایتون python تمرین میکردم بحث یادگیری ماشین. یادمه با برنامه متلب matlab که شبکه آموزش میدادم، یکی از چالش‌هام این بود که هر بار بعد از آموزش شبکه، باید مدل رو سیو میکردم، چون حتی برای یک ساختار ثابت، از اونجایی که مقادیر ضرایب وزن‌ها و بایاس به کمک روش بهینه‌یابی و با استفاده از اعداد تصادفی به‌دست می‌آیند، همین باعث میشد که نتایج هر بار تغییر کنه. این برام تو اون زمان یک مساله بود. اما چیزی که تو کدنویسی با پایتون مواجه شدم، دستور random_state هست که با این دستور مشخص میکنیم تا زمانی که ساختار آموزش رو تغییر ندیم، هر بار با ران گرفتن، یک مقدار مشخص از وزن و بایاس رو به‌دست میاره. چیزی که اون موقع برام دغدغه بود، الان با زبان پایتون کشف شد. اینم از کشفیات یک روزه من.